Jestem kimś więcej...

Nie mam pojęcia jak coś takiego napisałam. Sądzę, że mi wyszło. Za konstruktywną krytykę jestem wdzięczna. Ciągle się uczę i to na serio pomaga. Miniaturkę dedykuje wszystkim, którym się to podoba.

________________________________________________________________________________

 

 Stuk. Stuk. Stuk. Codziennie równo o 6 rano. Nie podobało mu się to, ale nie miał wyjścia. Musiał wstać z łóżka. Nie posiadał władzy nad nimi, by móc decydować o której godzinie otworzy oczy i zacznie swój dzień. Czasami zastanawiało go czy robili to specjalnie. Wyrywali ludzi ze snów by pokazać, że ich miejsce jest tu. W tej szarej rzeczywistości, bez większej nadziei, że prędko uda im się stąd wydostać. Wolność...To takie piękne słowo. Gdyby był władcą decydowałby o wszystkim. Teraz jednak musiał się dostosować. Wkładając buty już słyszał zniecierpliwioną panią Martell, wołającą na poranną toaletę. Dzień jak co dzień.  

  Lubił, kiedy wychodzili na dwór. Ludzka masa wypływała z budynku, prześcigując się w stronę huśtawek i reszty żelastwa. On za to spokojnym krokiem podążał w stronę krzaków. Często czekali tam na niego jedyni przyjaciele, jakich posiadał. W pewnym sensie rozumieli go i nie zadawali bezsensownych pytań. Jak się czujesz, Tom? Dlaczego jesteś taki zamknięty w sobie, Tom? Dlaczego jesteś tak nie dobry dla rówieśników, Tom? Oni po prostu byli. Czekali na niego jak słudzy i wykonywali jego polecenia, gdy czegoś zapragnął. Tak jak łez strachu, na policzkach rozdartej brzydkiej ropuchy, Suzan Twist.

  Wieczorem chodził do biblioteki. To była okropna biblioteka. Szerzył się w niej zapach stęchlizny, a książki były zazwyczaj zniszczone i niezbyt ciekawe. No poza niektórymi tytułami, ale zdecydowanie nie zaspokajały całkowitego pragnienia wiedzy. Jego ulubione historie, opowiadały o kimś walczącym ze złem. Też chciał walczyć, ale nie dostrzegał linii pomiędzy stronami. To on decydował co jest dobre.

  "Kochani" wychowawcy, dbali o swoich podopiecznych. Co roku odbywał się obóz finansowany przez zarząd miasta. Obóz nad jeziorem. Czarnowłosy mógł wtedy dostąpić dawkowanego przez sierociniec kawałka wolności. Mógł chodzić po lesie i nie tylko węże go słuchały. Na klifie stając przy krawędzi czuł się jak Lord. Lord w chwili chwały, nieświadomy, że za chwilę król rozkażę katowi ściąć mu głowę. Przez głowę Toma przeszło, że król nie dowiedziałby się o jego samowolnych spacerach, gdyby nie donos. Tak oto rozpoczął swe śledztwo. Dzięki dobremu planowi i sprytnemu myśleniu, udało mu się dojść do tego kto zdradził. Następnej nocy, zaprosił go na spacer, do niedawno odkrytej groty. Jego strach był czymś pięknym dla oczu. Tom wiedział, że ten widok potrafił uzależnić.

 Życie jest niesprawiedliwe. Świat jest niesprawiedliwy. Wiedział, że jest kimś lepszym od reszty. Chciał być traktowany lepiej, jednak inni nie spełnili jego oczekiwań. Inne dzieciaki dostawały przedmioty od dalekiej rodziny, która "nie miała możliwości" zajęcia się nimi. Tom nigdy niczego nie dostawał. Wiedział, że jego matka nie żyje. Umarła przy porodzie i zostawiła go tu. Miała w nosie jak on teraz będzie żył. Może rodzina nie wiedziała gdzie jest i go szukała? Stale w jego młodym sercu czaiła się nadzieja. Pragnienie posiadania jest silne. Tak silne, że zdołało go pokonać. W sumie nie opierał mu się jakoś szczególnie. Gdy udało mu się zdobyć trofea, wewnątrz czuł dumę. Zdobył, nie ukradł, nie był przecież złodziejem, tylko zdobywcą robiącym rzeczy dla większego dobra. Jego dobra.

  Był koniec sierpnia. Nie miał ochoty w taki skwar wychodzić na zewnątrz, więc zadowolił się spędzaniem czasu na czytaniu kryminału i podśmiewania się z błędów seryjnego mordercy, które sprawiają, że staje się coraz bardziej uchwytny dla policji. W czasie zatapiania noża przez mordercę pomiędzy piersi ofiary, Tom usłyszał pukanie. Nie było to wolne i monotonne pukanie jak co rano. W te południe pukanie było o wiele szybsze i krótsze. Patrząc z obojętnym wyrazem twarzy na otwierające się drzwi, odłożył książkę na szafkę i położył dłonie na kolanach. Do jego pokoju weszła pani Martell. Posiwiała, stara, zgredliwa kobieta potrafiąca opowiadać godzinami o wojnie secesyjnej. Wojnie, w której anglicy wygrali sami ze sobą. Za nią podążał wysoki mężczyzna z brodą sięgającą do piersi. Wydawał się stary, ale nie tak stary jak pani Martell. On był pełen energii i nie wydawało się, że choruje choćby na migreny. Jego błękitne, mądre oczy błyszczały zza okularów połówek, patrząc się na niego ciepło. Niecodzienie. Zdecydowanie mu nie zaufa, gdy nie będzie miał do tego naprawdę poważnych powodów. Na początku przestraszył się jego słów. Nie był wariatem i posłanie go do szkoły specjalnej byłoby definitywną przesadą. Nauczyciel zaczął opowiadać o tej szkole, że uczy się w niej magii. Cóż to było zdecydowanie nieprawdopodobne. Wtedy szafa stanęła w płomieniach. To było niesamowite i budziło nowe nadzieje. Jednak gdy ten nie znający go zupełnie czarodziej nazwał go złodziejem, to duma jedynastolatka ucierpiała. Gdy drzwi zatrzasnęły się za rąbkiem peleryny, chłopiec w duchu powiedział sobie: 

Poradzę sobie, Albusie Dumbledorze, o wiele lepiej niż ktokolwiek inny. Jeszcze zapamiętasz moje imię na długo...

Tonks/Lupin pt"Wieczorem wilczek,nocą drapieżca...”

 Wiem. Przez dłużyszy czas mnie nie było i przepraszam. Miniaturka pisana na lekcjach z powodu nawału zajęć w postaci...szkoły.

Zachęcam do komentowania!

____________________________________________________

          Remus Lupin zmęczony i skołowany po wczorajszej pełni księżyca, szedł w kierunku Grimmauld Place 12. W nim mieściła się główna siedziba Zakonu Feniksa i tam mieszkał jego...przyjaciel. Po wojnie owszem bardzo cierpiał z powodu samotności. Teraz gdy nie widział się z Łapą dwanaście lat, to nie było to samo.Oni nie byli tacy sami.

          Wchodząc do ukrytego domu, do jego nozdrzy dotarł niezbyt przyjemny zapach kurzu i stęchlizny. Minął stojak na parasole w kształcie odciętej nogi trolla oraz portret Walburgi Black zasłonięty zielonymi zasłonami zjedzonymi przez mole. Lunatyk porządnie wytrzepując połataną pelerynę, powiesił ją na mahoniowym wieszaku, mieszczącym się niedaleko schodów. Leniwym krokiem wszedł do kuchni w której siedziało całe towarzystwo. Jego wzrok od razu padł na różowowłosą aurorkę rozprawiającą wesoło z Hestią Jones. Energia dziewczyny dosłownie od niej biła i wyskakiwała uszami zarażając innych.

          Zafascynowany jej perlistym śmiechem, ruszył w stronę drugiego końca stołu, siadając obok Artura i Syriusza.Tamci pochłonięci rozmową na temat różnicy pomiędzy mugolskim, a czarodziejskim alkoholem wydawali się nie zauważać kobiety. Z westchnieniem jednak dołączył się do rozmowy gdyż niestety miał na ten temat sporo do powiedzenia. Do dziś Irytek męczy go rymowanką “Głupi Lupin. Znów się upił!”

         Po jakimś czasie do budynku wszedł sam Albus Dumbledore. Uśmiechnął się lekko ze swoich okularów połówek do zebranych i zaczął mówić o swoich zamiarach. Największą sensacją był bez wątpienia Turniej Trójmagiczny. Na dalszym planie było poproszenie Moody’ego o zajęcie stanowiska nauczyciela opieki nad czarą magią. Ostatniemu z męskiej linii rodu Blacków nie koniecznie przypadkiem wymsknęło się, że cały zakon po kolei będzie tego uczyć. Oczywiście oprócz dyrektora mającego wystarczającą dużo zajęć oraz jego samego, gdyż nierozsądnie byłoby posadzić na tym stanowisku osobę poszukiwaną w całej Anglii. I Snape gdyż podczas nauki o szyszymorach jakaś mogłaby się w nim zakochać. Tamten odegrał się na tyle jadowicie, że o mało nie doszło do pojedynku.

         Gdy nadeszła godzina pierwsza w nocy całe towarzystwo zaczęło się wykruszać. Sam nie miał zbytniej ochoty dalej wykłócać się z Alastorem o wychowywanie uczniów, więc ruszył zaspany w stronę kominka. W ostatniej chwili jednak się zreflektował i potruchtał po płaszcz. Pech lub szczęście za to chciało, że dawna puchonka właśnie podążała w stronę salonu. Remus nie zauważywszy jej wpadł na nią, a ona lekko się zachwiała. Odległość pomiędzy ciałami kobiety i mężczyzny była mniejsza niż kiedykolwiek wcześniej. Zakłopotana Tonks już miała coś powiedzieć, ale były profesor Obrony przed Czarna Magią już zaczął się gęsto tłumaczyć przepraszając co chwilę.

 – W formie zadość uczynienia możesz mnie zaprosić na kawę-zadowolona, chytro się uśmiechnęła. 

         W myślach już zastanawiała się czy Remus Lupin oprócz zachowywania się jak zaspany wilczek wieczorem, zachowuje się jak wielki basior w łóżku.

RoCho pt"Rude podboje"

Zapraszam

Tradycyjnie jestem wdzięczna za wszelkie uwagi i opinie.

Mam nadzieje,że miniaturka przypadnie wam do gustu.

_____________________________________________________________________

Pod płaczącą wierzbą na rozległych błoniach Hogwartu, siedział szesnastoletni chłopak czytający biografie słynnego bramkarza Armat z Chudley i wcinając fasolki wszystkich smaków Berty'ego Botta.

Wiatr rozwiewał jego przydługie rude włosy, utrudniając przy tym widoczność. Zrezygnowany oparł głowę o pień drzewa i zaczął zastanawiać się, jak Hermionie udają się coś przeczytać z tymi okropnymi włosami, których nijak nie da się opanować. Niestety w żaden sposób nie mógł się tego od niej dowiedzieć, gdyż domniemana dziewczyna, boczyła się na niego bez konkretnego powodu. Chociaż to on powinien się obrazić, w końcu nie powiedziała mu, że pomiędzy nią, a Harrym jest chemia. Ronald jako wzorowy kompan, ani przez chwilę nie krył się ze swoim romansem z Brown. Pomijając fakt, że ma już dość swojej namolnej dziewczyny był naprawdę zadowolony ze swojego związku. Wesley z zadowoleniem zauważył, że odkąd jest w drużynie Quiddicha, to jego powodzenie wśród dziewczyn znacznie się powiększyło. Tak właściwie to dopiero się pojawiło. Od niedawna nawet dostawał liściki, z wyznaniami miłosnymi, od tajemniczej wielbicielki.

Najmłodszy syn państwa Weasley zauważył drużynę Ravenclavu trenującą na mecz, czekający ich za dwa dni. Piegowaty podrostek z zainteresowaniem obserwował niebieskie płaszcze na miotłach. Bez wątpienia jeden z pałkarzy ma zeza i nie potrafi porządnie odbić tłuczka, a ich strategia jest zerżnięta od Harpii. Gdyby on był kapitanem krukonów...

Gdy złapano znicza w widowiskowy sposób zwisając z miotły (on naprawdę nie potrafi trzymać tej pałki!) rudzielec podniósł swoje lekko płaskie cztery litery spod płaczącej wierzby i pakując swoje rzeczy ruszył w stronę zamku.

Na hogwarckich schodach panował większy niż zwykle tłok. Nie było momentu by ktoś się o kogoś nie obijał i nie ocierał. Oczywiście uczniowie Slytherinu i Gryffindoru starali się tego nie robić, gdyż błyskawicznie pojawiłyby się z palca wyssane plotki. Ron dzięki swojemu sporemu wzrostowi, wepchał się w tłum rozpychając się łokciami.

Na swoje nieszczęście pomylił piętra i zanim się zorientował, schody odjechały. Zrezygnowany z rękami w kieszeniach, podążył przed siebie nucąc popularny kawałek Rozdartych Goblinów. Był tak pogrążony w zadumie, że nie zauważył wpadającej na niego azjatki. Jednak szybko się zreflektował i złapał dziewczynę zanim ta wylądowała na zimnej posadzce.

Ich twarze były blisko siebie i oboje swobodnie mogli zajrzeć sobie w oczy. Jej duże czarne oczy wpatrywały się w brązowe gryfona z wdzięcznością, zaciekawieniem i oczekiwaniem. Szkolny mistrz czarodziejskich szachów powolnym ruchem pochylił się i delikatnie musnął brzoskwiniowe usta. Cho nieśmiało powtórzyła gest i pozwoliła językowi Rona wejść do jej wnętrza. Gdy już się od siebie oderwali, a Chang spłonęła rumieńcem, szóstoklasista wiedział, że w tym momencie powinien powiedzieć jakiś komplement. Niestety w tej chwili jego mózg nie miał ochoty współpracować i nastolatek wyszeptał do ucha krukonki:                 

– Świetnie trzymasz trzon miotły...

Sevika pt "Wspaniały tyłek Severusa Snape"

Zapraszam na moją pierwszą Sevikę.
Mam nadzieje,że wam się spodoba.
Za każde wytknięcie błędu jestem ogromnie wdzięczna :)
__________________________________________________________

—Jesteś jedną z najbardziej denerwujących osób na świecie. Jak można być tak niekompetentnym?- warknął Snape, przeglądając eseje czwartoklasistów.

Marika puściła złośliwą uwagę skierowaną w jej stronę puściła mimo uszu i leniwie się przeciągając, przewróciła stronę czytanej przez nią książki. Nie pierwszy raz słyszała już tego typu uwagi ze strony zdziadziałego zgreda, którego kochała całym sercem. Poza tym, gdy ściągał jej spódniczkę w dziale ksiąg zakazanych zbytnio nie okazywał niezadowolenia, a co miała poradzić na to, że stoliki tam są takie niestabilne?

Bez wątpienia, Severus już nie zgodzi się na szybki numerek w bibliotece....

—O czym myślisz, panno Nott?- odrzekł, bez szczególnego zainteresowania.

—O twoim bladym tyłku. Czuj się zaszczycony.

—To idź sobie pofantazjować gdzie indziej. Nie jesteś mi na tę chwilę potrzebna.

         Brunetka ze złością rzuciła ogromne tomiszcze na biurko i zarzucając na ramiona zieloną szatę, szybkim krokiem podążyła w stronę drzwi.

—Widzimy się jutro w łazience perfektów.-odrzekł z lubieżnym uśmiechem.

Profesorka z uczuciem zadowolenia podążyła do swoich komnat.

O tak. Pośladki mistrza eliksirów były bez wątpienia warte znoszenia jego humorów.